www@toruande.org.pl
nie wiem czy podać :-)

Jedną z najłatwiej rozpoznawalnych mutacji nierozłączek jest z pewnością mutacja niebieska (blue).

Mutacja niebieska jest mutacją autosomalną recesywną, w której psittacina całkowicie zanika z piór. Psittacina zwykle znajduje się w korze piór, a u nierozłączek obejmuje to obszary upierzenia w kolorze żółtym, pomarańczowo-czerwonym lub czerwonym. Zatem gdy psitacina z nich znika, części, które wcześniej były zielone, są teraz niebieskie, a te, które były czerwone, pomarańczowo-czerwone lub żółte, stają się białe.

kobalt Napierała

Niebieska personata (czarnogłówka)

Pierwszy niebieski egzemplarz znaleziono w 1927 roku. Kilka lat później w niewoli urodziły się pierwsze niebieskie młode. Widać, że niebieskie mutanty są całkowicie pozbawione psittaciny w ich upierzeniu. Innymi słowy, wszystkie kolory żółty i czerwony znikają z upierzenia. Rezultatem jest niebieski ptak z białą klatką piersiową i białym kołnierzem. Brak psittaciny w upierzeniu oznacza, że kolor głowy jest „zimny” czarny. W przeciwieństwie do dzikiej formy personaty, niebieski mutant również nie posiada czerwonej psittaciny w kolorze dzioba, co oznacza, że dziób ma kolor rogowy. W porównaniu do kupra w kolorze fiołkoworóżowym, kuper u niebieskiego ptaka jest całkowicie fioletowy, ponieważ tutaj również brakuje psittaciny. Kolor nóg, pazurów czy oczu pozostaje bez zmian.

dark blue nitsch z podpisem blue factor personata

 

Niebieski fischer

Pierwsze wieści o fischer’ach tego koloru pochodziły z krajów bloku wschodniego na początku lat 70., ale nie jest jasne, czy były to czyste mutacje. W latach 90. niebieskie fischery znaleziono również w Belgii i Holandii. Jedno jest jasne: niebieskie fischery, które widzimy dzisiaj, są wynikiem transmutacji z niebieską personatą. Można jednak powiedzieć, że większość tych ptaków to obecnie bardzo dobre okazy. Na wystawach wciąż widuje się okazy z szarymi znaczeniami w masce, co jest wyraźnym wpływem personat i dlatego jest całkowicie nie do przyjęcia. W przypadku fischera niebieskiego mamy do czynienia z całkowicie niebieskim ptakiem z białą maską i dziobem w kolorze rogowym. Biała maska ​​zaczyna się mniej więcej w środku czaszki, a oddzielenie od koloru brzucha przebiega od nasady skrzydła do nasady skrzydła. Na policzkach oddzielenie od szarego tyłu głowy przebiega obok oka. Kolor oczu, pazurów i nóg jest taki sam jak u typu dzikiego. Podobnie jak w przypadku dzikiej formy, kolor niebieskich pokryw skrzydłowych jest nieco ciemniejszy niż reszta niebieskiego ciała.

Niebieski nigrigenis

Ponieważ okazy, które widzimy dzisiaj, nadal wykazują cechy hybrydyzacji, uważa się, że niebieski nigrigenis powstał w wyniku transmutacji z niebieską personatą. Dlatego ważne jest, aby niebieski nigrigenis wykazywał te same cechy, co czysty nigrigenis. Oznacza to, że nie może być za duży. Nigrigenis ma swoją charakterystyczną postawę i kształt. Niebieskie nigrigenis muszą zatem wykazywać wszystkie cechy „nigrigenis”, a nie personaty czy fischera. W przypadku niebieskiego mutanta są to: mały dziób w kolorze rogu, mały biały podbródek, szare czoło przechodzące w szary tył głowy i czarne policzki. Kuper, który w dzikiej formie jest zielony, musi mieć taki sam niebieski kolor jak pokrywy skrzydłowe i nie może wykazywać fioletowego odcienia.

Niebieskie lilianae

Ta mutacja została wyhodowana w Holandii. Aby mieć pewność, jak powinny wyglądać dobre niebieskie lilianae, ważne jest, aby najpierw dobrze przyjrzeć się dzikiej formie, a następnie porównać z nią nasze transmutanty. Widzimy, że dzika forma jest nieco mniejsza niż fischer i personata. Lilianae mają również specyficzną postawę i nieco bardziej płaski tył głowy, czego nie wolno ignorować. Kolejną ważną cechą jest zielony kuper. Dlatego też nasz niebieski ptak musi mieć kuper w tym samym kolorze co pokrywy skrzydłowe. Inną cechą charakterystyczną jest to, że lilianae mają mniejszy dziób niż fischer czy personata. Dziób ten jest czerwony w typie dzikim, ale ponieważ u ptaków z serii niebieskiej brakuje czerwonej psittaciny, zatem nie występuje rozjaśnienie w kierunku podstawy i cały dziób ma kolor rogowy.

Należy zwrócić szczególną uwagę na zarys i formę maski, ponieważ są one bardzo charakterystyczne dla lilianae. W przeciwieństwie do fischer’ów, gdzie maska ​​zaczyna się na granicy między czubkiem głowy a czołem, maska ​​lilianae zaczyna się na środku czubka głowy, skąd biegnie mniej więcej wokół oczu jednym łukiem, aby zawęzić się na wysokości gardła i początku podbródka. Podbródek ponownie rozszerza się nieco na klatce piersiowej i kończy się około 2 cm pod czubkiem dzioba. Nie ma ścisłego oddzielenia maski na policzkach i czubku głowy. W przypadku fischera maska schodzi sporo niżej i biegnie mniej więcej w linii prostej od skrzydła do skrzydła. Nie ma również zwężenia maski na wysokości gardła. W formie dzikiej maska ​​składa się z psittaciny a reszta upierzenia głowy jest w większości z zielonymi i żółto-zielonymi piórami. Jeśli dodamy do tego niebieski czynnik, czerwone i żółte pigmenty znikną i otrzymamy białą maskę i jasnoszary tył głowy, który ciemnieje w kierunku szyi. Istnieje wyraźna różnica między fischerem a lilianae i musi to być jasne, choćby dzięki formie maski. Za wadliwe uważane są te ptaki, które są zbyt jasne z tyłu głowy, mają niewystarczający kształt maski i zbyt duży podbródek.

 

Aby wyhodować tę mutację, warto najpierw wyhodować szpalty i skrzyżować je z czystą dziką formą, po czym można kontynuować hodowlę ze szpaltami. Narodzi się mniej niebieskich ptaków, ale będą one lepsze pod względem rozmieszczenia barw i kształtu w porównaniu z tymi, które powstają ze stałych krzyżówek blue x blue. Szczególnie w tych przypadkach, w których niebieski mutant rozwinął się w wyniku transmutacji wskazane jest regularne krzyżowanie go z dobrą czystą dziką formą.

 

Opracowano na podstawie książki : "Lovebirds - Owners manual and reference quide" 2005 - Dirk Van den Abeele