www@toruande.org.pl
nie wiem czy podać :-)

Przede wszystkim musimy wyjaśnić, czym właściwie jest dark factor. Wiele osób uważa, że ​​ma to związek ze wzrostem ilości ciemnych pigmentów (eumelaniny). Ale nic bardziej mylnego.

Możemy postrzegać dark factor jako niekompletną mutację dominującą, która powoduje zmianę struktury piór. Dark factor zmienia tylko szerokość strefy gąbczastej pióra. Gdy dark factor jest obecny, mamy ptaka D zielonego - "D green" -  (jeden dark factor - ciemnozielony). Gdy są dwa dark factor określamy to jako DD zielony (podwójny ciemny czynnik - oliwkowozielony). Ponieważ chromosomy zawsze występują parami, ptak może mieć nie więcej niż dwa „dark factor” (factor może mutować tylko raz na każdym chromosomie). Tryb dziedziczenia to niekompletny dominant, zatem nie może być ani szpalta na D green ani na DD green.

Ponieważ dark factor zmienia szerokość strefy gąbczastej, otrzymujemy „inne niebieskie światło” w porównaniu do „niebieskiego światła”, które normalnie rozwija się w strefie gąbczastej poprzez interferencję. Czarna eumelanina w rdzeniu (środek pióra) ma większy wpływ na ogólny wygląd ptaka. Ciemniejszy kolor niebieski pochodzi z kory i otrzymujemy D zielony - ciemnozielony jako widoczny wynik. Obecność drugiego dark factor'a jeszcze bardziej zmniejsza szerokość tej gąbczastej strefy, a efekt będzie jeszcze silniejszy. W rezultacie ptak jest zielony DD - oliwkowozielony. Ponieważ ta mutacja zmienia tylko strefę gąbczastą i ponieważ zdecydowanie nie następuje wzrost ciemnych pigmentów, błędem jest sugerować, że dark factor powoduje również ciemniejszy kolor pazurów i stóp - ich kolor wynika z innych genów i nie jest związany z dark factor.

Kiedy opracowywano „Terminy międzynarodowe”, najpierw pomyślano o zaadoptowaniu angielskich terminów „dark green” i „olive green” do użytku międzynarodowego, ponieważ wierzono, że terminy te są używane niemal wszędzie. Mylono się jednak całkowicie, ponieważ niektóre organizacje używały terminów zielony, średnio zielony (dla jednego dark factor) i ciemnozielony (dla dwóch dark factor). Określenia „nefryt” lub „laur” bywają też używane do opisu ptaka z zielonej serii z jednym dark factor. Zmierzono się również z problemem, który był dość trudny do zrozumienia dla początkujących, ponieważ ptaki z serii zielonej można opisać jako ciemnozielone lub oliwkowo-zielone, podczas gdy ptaki z serii niebieskiej są określane jako błękitne, kobaltowe i fioletowe. Należało znaleźć system, za pomocą którego moglibyśmy łatwo wskazać dark factor'y w sposób, który mógłby być używany na arenie międzynarodowej i który mógłby być używany zarówno dla ptaków zielonych, jak i niebieskich. W końcu ktoś wymyślił bardzo logiczne rozwiązanie:

- Zielony dla formy podstawowej, bez dodawania terminu „jasny”

- Obecność jednego dark factor jest wskazywana przez D (ciemny): D zielony

- Obecność dwóch dark factor'ów wskazuje DD (podwójnie ciemny), a więc w tym przypadku DD zielony.

Hodowla ptaków z dark factor'ami na ogół nie sprawia wiele problemów. Ten czynnik na pewno nie rodzi słabszych młodych. Musimy jednak liczyć się z tym, że nie powinniśmy łączyć w pary dwóch „DD”. Jak wyjaśniono powyżej, dark factor zmniejszają strefę gąbczastą. Oznacza to, że ​​upierzenie jest nieco luźniejsze, mniej gładkie i przylegające. Można temu zapobiegać poprzez selekcję. Najlepiej jednak połączyć ptaka z podwójnym factor'em z ptakiem bez factor'a. Wszystkie młode będą wtedy miały jeden dark factor, ale będą lepsze pod względem kształtu i upierzenia. Jeśli chcesz hodować ptaki z podwójnymi dark factor, wskazane jest skrzyżowanie D zielony x D zielony. Odsetek młodych z możliwymi podwójnymi factor'ami wynosi wtedy tylko 25%, ale jakość będzie znacznie lepsza.

Dark factor u nierozłączek

Ta mutacja rozwinęła się spontanicznie u Agapornls roseicollis, Agapornis taranta i Agopornis personata. Dark factor został następnie przeniesiony z Agapornis personata na Agapornis fischeri, Agapornis lilianae i Agapornis nigrigenis poprzez hybrydy.

Dark factor u Agapornis taranta

Nie wiadomo, kiedy pojawiła się pierwsza ciemnozielona taranta, ale prawdopodobnie było to w Holandii w połowie lat 90-tych. Pierwsze ciemnozielone okazy prawdopodobnie przeszły niezauważone, ponieważ różnica koloru w stosunku do normalnej zielonej dzikiej formy jest minimalna. Ptaki o podwójnym dark factor łatwo rozpoznać po kolorze upierzenia. Czerwona opaska na czole samca taranty nie wynika z obecności dark factor lub dwóch dark factor. Kolor dzioba, oczu oraz nóg i pazurów również pozostają takie same jak w typie dzikim.

Dark factor u Agapornis roseicollis

Pierwsze wieści o dark faktor w roseicollis pojawiły się w Australii w 1965 roku, kiedy to po raz pierwszy pojawił się na scenie oliwkowozielony roseicollis. Podobnie jak w przypadku innych gatunków, obecność jednego dark factor nie zawsze jest wyraźnie widoczna i dlatego pierwsze ptaki z jednym dark faktor prawdopodobnie przeszły niezauważone. Różnica w kolorze upierzenia między zielonym a zielonym z jednym ciemnym czynnikiem nie jest spektakularna. Jednak istnieje wyraźna różnica w kolorze kupra między normalnym dzikim roseicollis a mutacją z jednym dark factor. W tej drugiej postaci jest ciemniej niebieski niż w typie dzikim, ale często jest to jedyna wskazówka. Należy jednak zwrócić uwagę, że różnica ta jest jeszcze mniej widoczna w przypadku „dużego” roseicollis (ptaki typu standardowego – ST – które czasami nazywane są również „długopierzastymi”). Ptaki z dwoma dark factor'ami można wyraźnie rozpoznać po ich oliwkowo-zielonym kolorze,  kuper jest również innego koloru, obecność dwóch dark factor powoduje, że jest ołowiano-szary, kolor czerwony maski nie zmienia się przez obecność jednego lub dwóch dark factor. U roseicollis maska ​​składa się z piór typu ozdobnego (bez strefy gąbczastej) wypełnionych jedynie czerwoną psittacyną, co oznacza, że ​​ich kolor nie ulega zmianie, kolor dzioba, oczu, stóp i pazurów również pozostaje taki sam jak u ptaków dzikiej formy.

Dark factor w grupie z białą obwódką oka.

Pierwsze wieści o ciemnozielonej postaci pojawiły się pod koniec lat 80-tych. Ptak ten był widziany na wystawie, ale potem znowu zniknął. Jednak w latach 90. na scenie ponownie pojawiła się Agapornis personata z dark factors. Z personaty dark factor został przeniesiony na fischeri, lilianae i nigrigenis. W przeciwieństwie do taranty i roseicollis, obecność jednego dark factor jest wyraźnie widoczna w ciemnozielonym upierzeniu tych ptaków. Podobnie jak w przypadku innych gatunków nierozłączek, dark factor wpływa tylko na zielono-niebieskie pióra ptaka. Kolor maski lilianae lub fischeri oraz żółta pierś personata pozostają takie same pomimo obecności jednego lub dwóch dark factor.

Dziedziczenie:

Zielony x D zielony:
50% zielony
50% D zielony

D zielony x D zielony:
25% zielony
50% D zielony
25% DD zielony

Zielony x DD zielony:
100% D zielony

D zielony x DD zielony:
50% D zielony
50% DD zielony

DD zielony x DD zielony:
100% DD zielony

 

Opracowano na podstawie książki : "Lovebirds - Owners manual and reference quide" - 2006 - Dirk Van den Abeele