www@toruande.org.pl
nie wiem czy podać :-)

Agapornis canus charakterusyje się dymorfizmem płciowym, czyli widocznymi (kolorowymi) różnicami między samicą a samcem.

Podstawowy gatunek Agapornis canus canus ma podgatunek Agapornis canus abiectaneus.

Agapornis canus można znaleźć na obszarach przybrzeżnych Madagaskaru. Madagaskar to wyspa na Oceanie Indyjskim u wschodniego wybrzeża Afryki, która jest około 2,5 razy większa od Wielkiej Brytanii. W swoim pierwotnym środowisku canus żyje w otwartych lasach liściastych w górach wzdłuż wybrzeża. Żyją w grupach i żywią się wyłącznie nasionami traw. Nie są ptakami kolonialnymi, chociaż żyją w grupach. W sezonie lęgowym pary zwykle oddzielają się od reszty grupy. Gniazdują w dziuplach, w których samica wykorzystuje kawałki drewna i trawy jako materiał gniazdowy. Nosi materiał między piórami. Ptaki te prawdopodobnie mają tylko jeden lęg rocznie. Na szczęście nic nie wskazuje na to, by na wolności egzystencja tego gatunku była zagrożona.

Pochodzenie

Agapornis canus jest jedynym gatunkiem nierozłączek, który nie występuje na kontynencie afrykańskim. Gatunek ten został po raz pierwszy opisany przez Johanna Friedricha Gmelina w 1788 roku. Agapornis canus ma około czternaście centymetrów długości. Samiec ma typową perłowo-szarą głowę, szyję i klatkę piersiową. Reszta ciała jest głównie zielona. Samica jest prawie całkowicie zielona z szarawym nalotem na piórach. Pomimo specyficznych różnic kolorystycznych, wszystkie samce mają czarne osłony podskrzydłowe. U samic te pióra są zielone.

canus 9436

Jedyny znany podgatunek agapornis canus został odkryty i opisany w 1918 roku. W przypadku Agapornis canus ablectaneus głowa, szyja i pierś mają głębszy szary kolor z fioletowym odcieniem. Ogólny kolor ciała jest ciemniejszy zielono. Samica i samiec są ciemniejsze. Jest mało prawdopodobne, aby ta różnica była nadal widoczna u ptaków hodowanych w niewoli.

Hodowla canus

Podobnie jak inne gatunki nierozłączek, canus nie ma żadnych specjalnych potrzeb - może być trzymany w wolierach lub klatkach. Ważne jest, aby ptaki te miały schronienie (budkę), do którego mogą się schować, gdy temperatura spada poniżej zera.

Należy trochę poeksperymentować, aby rozmnażać agapornis canus. Z pewnością nie jest to ptak dla niecierpliwych hodowców. Canus rozmnaża się tylko wtedy, gdy mu to odpowiada. Nie myśl, że umieszczenie pary razem zagwarantuje gniazdo, jajka, czy młode po kilku tygodniach. Trzeba dużo cierpliwości. Są jednak hodowcy, którzy skupiają się na hodowli canus i odnoszą sukcesy. Niektórzy  uważają, że canus najlepiej czuje się wtedy, gdy nie jest hodowany razem z żadnym innym gatunkiem nierozłączek. Nie ma jednak prawdziwych dowodów na to założenie. Bardziej prawdopodobne jest, że sukces lęgowy zależy od właściwego utrzymania, karmienia i jakości ptaków rodzicielskich. Kupując młode ptaki z linii, która jest całkowicie udomowiona i która do tej pory osiągała dobre wyniki hodowlane, masz większe szanse, niż gdybyś próbował hodować ptaki importowane z natury.

Różni hodowcy również preferują różne materiały do ​​gniazdowania. Niektórzy dają swoim agapornis canuc zwykłą budkę lęgową z niewielką ilością darni, podczas gdy inni używają głębokiej budki lęgowej dla papużek falistych z włóknem kokosowym jako materiałem lęgowym. Najlepsze wyniki uzyskuje się umieszczając w gnieździe laurowiśnię (Prunus laurocerasus). Gałązki laurowe kładzie się na podłodze klatki, a samica wyciąga z liści bardzo drobne paski. Przykrywa nimi podłogę budki lęgowej i składa jajka na wierzchu. Siedzi na białych jajkach przez dziewiętnaście dni.

Canus są bardzo wrażliwe na stres, dlatego należy jak najmniej przeszkadzać ptakom w okresie lęgowym. Najlepiej sprawdzać gniazdo, gdy samica jest na zewnątrz. Jeśli canus niepokojony podczas siedzenia na jajkach, odleci w panice i może uszkodzić jaja pazurami.

Młode canus wychodzą z gniezda po siedmiu tygodniach, ale potem są karmione przez rodziców przez kolejne dwa tygodnie. Następnie młode można umieszczać w oddzielnych klatkach, najlepiej w cichym otoczeniu, aby uniknąć stresu. Jest holenderski hodowca, który odnosił duże sukcesy w hodowli canus. W pomieszczeniu hodowlanym ma dużą ilość roślin domowych. Według hodowcy poprawiają one atmosferę poprzez oczyszczanie powietrza. Czy to jest przyczyna jego sukcesu? Na pewno nie zaszkodzi.

Mutacje

Jak dotąd (rok 2005) nie istnieją żadne znane mutacje Agapornis canus. Jednak w USA był kiedyś żółty. Była to samica o normalnym, zielonym upierzeniu, które z czasem stało się całkowicie żółte. Nie jest jasne, czy była to mutacja, czy nieprawidłowość upierzenia, ponieważ nie zarejestrowano potomków tego ptaka. Fakt, że po urodzeniu ptak miał normalne zielone upierzenie, zwiększa prawdopodobieństwo, że była to nieprawidłowość lub modyfikacja (mutacje są przekazywane potomstwu, a nieprawidłowości i modyfikacje nie).

Canus jako ptak wystawowy

Jeśli jesteś wystarczająco cierpliwy, a Twój ptak dobrze czuje się w towarzystwie ludzi, to Agapornis canus jest z pewnością idealnym ptakiem wystawowym. Dość regularnie można je podziwiać na wystawach.

canus 4040

Wzorzec agapornis canus jest następujący:

Samiec:

Czoło: perłowoszare
Wierzchołek głowy: perłowoszary
Kantary: perłowo-szare
Podbródek: perłowoszary
Gardło i górna część klatki piersiowej: perłowoszary
Oczy: ciemnobrązowe z jaśniejszym pierścieniem tęczówki
Górny dziób: w kolorze rogowym
Dolny dziób: szary
Dolna część klatki piersiowej, boki, okolice brzucha i odbytu: jasnozielony
Pokrywy skrzydłowe: nieco ciemniejszy niż reszta ciała i sprawia wrażenie wypukłego
Pokrywy podskrzydłowe duże: czarne
Lotki: ciemnoszare z zielonkawą zewnętrzną chorągiewką
Kuper: nieco ciemniejszy niż tułów
Pokrywy podogonowe: jak kolor ciała
Pokrywy nadogonowe: jak kolor ciała
Ogon: pióra żółtozielone u nasady, przechodzące w czarny pierścień. Końcówka ogona jest zielona
Nogi: jasnozielone
Pazury: ciemnoszare


Standard canus - samica

Czoło: szarozielone
Wierzchołek głowy: szarozielony
Kantary: szarozielony
Podbródek: szarozielony
Gardło i górna część klatki piersiowej: jasnozielony
Oczy: ciemnobrązowe z jaśniejszym pierścieniem tęczówki
Górny dziób: w kolorze rogowym
Dolny dziób: szary
Dolna część klatki piersiowej, boki, brzuch i okolice odbytu: jasnozielona
Pokrywy skrzydłowe: nieco ciemniejszy niż reszta korpusu i sprawia wrażenie wypukłego
Pokrywy podskrzydłowe: jasnozielone
Lotki: ciemnoszare z zielonkawą zewnętrzną łopatką”
Kuper: nieco ciemniejszy niż tułów
Pokrywy podogonowe: jak kolor ciała
Pokrywy nadogonowe: jak kuper
Ogon: pióra żółtozielone u nasady, przechodzące w czarny poprzeczny pas. Końcówka ogona jest zielona
Nogi: jasnozielone
Pazury: ciemnoszare

 

Opracowano na podstawie książki : "Lovebirds - Owners manual and reference quide" 2005 - Dirk Van den Abeele