www@toruande.org.pl
nie wiem czy podać :-)

Gatunek ten został odkryty w południowo-zachodniej Zambii przez dr Kirkmana w 1904 roku.

Agapornis nigrigenis żyje tam na stosunkowo niewielkim obszarze między rzeką Zambezi na południu a rzeką Kafue na północy. Dziś ich siedlisko zajmuje nie więcej niż 1500 km2.

W swoim środowisku można je zobaczyć w lasach Mopane i często przy stałych źródłach wody. Na wolności nigrigenis rozmnaża się od stycznia do początku maja. Większość par zakłada jedno gniazdo podczas cyklu lęgowego.

Niemiecki lekarz i amator-ornitolog dr W. Gilges przeprowadził badanie w 1974 roku. Wykazało ono, że nigrigenis są najczęściej spotykane w lasach wzdłuż rzeki Zambezi. Wzdłuż wału lasy te mają nie więcej niż kilka metrów szerokości i zamieniają się w suchą sawannę. Ptaki zbierają tam pożywienie, w skład którego wchodzą wszelkiego rodzaju nasiona, jagody, pąki owoców i liści. Używają lasu jako schronienia. Dziury i szpary w drzewach służą do gniazdowania i wykorzystują rzekę do kąpieli. Wydaje się, że nigrigenis jest uzależniony od kąpieli.

nigrigenis nW naturze populacja nigrigenis wydaje się stale spadać w ciągu ostatnich lat. Dziki nigrigenis jest zatem dziś uważany za gatunek zagrożony. Właśnie z tego powodu profesor Mike Perrin i Louise Warburton z „the Research Centre for African Parrot Conservation of the University of Natal” w Pietermaritzburgu w RPA rozpoczęli projekt w 1998 roku. Próbowali chronić i badać nigrigenis w ich pierwotnym środowisku. Louise Warburton przeprowadziła badania terenowe od maja do grudnia 1998 r., od marca do grudnia 1999 r. i od lutego do maja 2000r. Doszli do wniosku, że nigrigenis jest bardzo zależny od obecności wody w swoim środowisku. Ptaki gromadzą się w odpowiednich miejscach dwa razy dziennie, aby się tam kąpać i pić. W ciągu ostatnich lat ilość rocznych opadów zmniejszyła się na tych obszarach. Z tego powodu coraz rzadziej pojawiają się odpowiednie miejsca do kąpieli i picia. Pozostałe wodopoje są również intensywniej wykorzystywane przez inne zwierzęta oraz przez okolicznych mieszkańców, którzy korzystają z tych miejsc do pojenia bydła. Ponieważ nigrigenis są bardzo płochliwe, unikają miejsc, w których przebywają ludzie i bydło, dlatego uważa się, że jest to główna przyczyna zanikania Agapornis nigrigenis w jego małym środowisku.

We wrześniu 2001 rozpoczęto projekt edukacyjny z lokalnymi szkołami. Mieszkańcy wsi i strażnicy przyrody w Zambii wspierają istnienie tego gatunku. W ramach polityki ochrony tego gatunku wprowadzono szereg rozporządzeń. Jednym z nich był oczywiście zakaz handlu ptakami złowionymi na wolności. Hobbyści musieli skupić się na własnej hodowli, aby utrzymać liczebność tego gatunku w niewoli.

Stanowi to wyraźny kontrast z latami 30. XX wieku. Ptaki sprowadzano wówczas masowo. Można je było kupić za bezcen. To sprawiło, że stały się nieciekawe dla hodowców komercyjnych. Niektórym krajom, takim jak Holandia i Belgia, udało się stworzyć stado ptaków lęgowych, czego nie można powiedzieć o większości innych krajów. W Stanach Zjednoczonych nigrigenis jest uważany za jeden z rzadszych gatunków, w Niemczech wprowadzono program hodowlany dla lilianae i nigrigenis.

Agapornis nigrigenis ma 13,5 centymetra długości i jest jedną z najmniejszych nierozłączek. Czoło i głowa są rdzawobrązowe, przechodzące w ciemnobrązowy. Podbródek, gardło i kantar (obszar między okiem a nasadą dzioba) są czarne (w kolorze antracytu), tył głowy jest oliwkowo-zielony. Pokrywy skrzydłowe i ogon są matowo-zielone, dolna część klatki piersiowej, brzuch, boki i okolice odbytu są żółtawo-zielone. Duże pióra ogona mają pomarańczowo-czerwono-żółto-czarne oznaczenie ukośne i zielone końcówki. Dziób jest czerwony, przechodzący w ciemno-różowy, z białą woskową powłoką u podstawy. Nogi są szare z brązowymi pazurami. Brązowe oczy otoczone są białymi obwódkami. Ten ptak ma również na piersi pomarańczowo-łososiowe plamki. Nie ma widocznej różnicy między płciami, chociaż według niektórych hodowców samice mają być nieco mocniejsze i mieć szerszą podstawę dzioba. Nigrigenis jest mniejszy niż personata czy fischer i ma charakterystyczną, inną postawę (podobnie jak lilianae).

nigrigenis

Hodowla nigrigenis

Nie są tak agresywne jak inne gatunki, ale warto pozwolić parom rozmnażać się w indywidualnych wolierach lub klatkach hodowlanych. Jako materiał do gniazdowania zwykle używają świeżych gałązek, z których samica buduje gniazdo w kształcie kuli. Jaja składane są co drugi dzień, w sumie jest ich od trzech do sześciu. Samica wysiaduje około 23 dni. Zwykle rozpoczyna inkubację po drugim jajku, ale i tutaj są wyjątki. Gdy młode wykluwają się po około 23 dniach, mają szarawy puch, który po kilku dniach zaczyna zmieniać kolor na różowy. Młode można zaobrączkować w wieku od dziewięciu do dziesięciu dni. Opuszczają gniazdo po około czterdziestu dniach i są karmione przez rodziców przez kolejnych czternaście dni. Należy zapewnić odpowiednią wilgotność w gnieździe i wokół niego. Dlatego codziennie warto dostarczać swoim ptakom świeże gałązki.

Mutacje (stan wiedzy na 2005 rok):
Dilute
Misty

Wzorzec zielonego nigrigenis (samca/samicy)

Czoło: rdzawobrązowe z minimalną czarną opaską u podstawy dzioba

Wierzchołek głowy: ciemny rdzawobrązowy przechodzący w brązowozielony z tyłu głowy

Podbródek i kantary: czarne, stopniowo przechodzące w brązowo-czarne w kierunku ucha

Oczy: ciemnobrązowe, tęczówka nieco jaśniejsza od źrenicy, otoczone jasno-białą obwódką woskowej skóry

Dziób: czerwony, jaśniejszy od góry, z białą woskówką u nasady

Podbródek: jasnopomarańczowy

Pierś, boki, brzuch i okolice odbytu: jasnozielony

Duże pokrywy skrzydłowe: nieco ciemniejsze niż reszta korpusu, sprawiające wrażenie lekko wypukłych

Lotki: jasnozielona chorągiewka zewnętrzna, czarna chorągiewka wewnętrzna”

Małe pokrywy skrzydłowe: żółto-zielone

Kuper i pokrywy nadogonowe: jasnozielone

Pokrywy podogonowe: jasnozielone

Pióra ogona: pióra ogona są przeważnie jasnozielone z wyblakłym czubkiem, mają pomarańczowo-żółte i czarne kropkowanie pośrodku

nigrigenis ogon

Nogi: szare

Pazury: nieco ciemniejsze niż nogi

 

Opracowano na podstawie książki : "Lovebirds - Owners manual and reference quide" 2005 - Dirk Van den Abeele