www@toruande.org.pl
nie wiem czy podać :-)

Agapornis personatus należy do grupy nierozłączek z białymi obwódkami oka. Potocznie nazywane są również czarnogłówkami.

Wraz z Agapornis fischeri, Agapornis lilianae i Agapornis nigrigenis mają typowy biały pierścień około-oczny. Te ptaki są blisko spokrewnione genetycznie. Świadczy o tym fakt, że mieszańce między tymi gatunkami są płodne. Nie są podgatunkami w stosunku do siebie, naukowcy uważają je za supergatunki, co oznacza, że ​​kiedyś miały wspólnego przodka, z którego z czasem wyewoluowały nowe odrębne gatunki.

Odkrycie

Agapornis personatus odkryto w 1887 roku w północno-wschodniej Tanzanii. Dr GA Fischer odkrył ten gatunek a został on opisany przez Antona Reichenowa w tym samym roku. Anton Reichenow był niemieckim ornitologiem, który nazwał ten gatunek Agapornis personata. Personata oznacza maskę i przez nią nawiązał do czarnej maski na głowie.

Tutaj ciekawostka: nazwa rodzaju Agapornis ma męskie zakończenie, nazwa gatunkowa również powinna być męska i jako taka powinna brzmieć personatus zamiast personata. Ten błąd został później poprawiony przez innych autorów ale personata jest nadal regularnie używane (zwłaszcza w literaturze hobbystycznej).

Siedlisko i liczebność na wolności

Siedlisko Agapornis personatus znajduje się w północnej i środkowej Tanzanii, około sześćdziesięciu kilometrów na południowy wschód od Agapornis fischeri. Według najnowszych informacji ich siedlisko obejmuje około 200 000 km2 i składa się głównie z sawanny. Ich pożywienie składa się z różnych nasion traw i jagód.

Agapornis personatus gniazduje w dziuplach drzew. Po sezonie lęgowym na wolności można spotkać grupy liczące od trzydziestu do czterdziestu ptaków. Według miejscowych mieszkańców ptaki te są widywane bardzo często, z czego można wnioskować, że na szczęście nie są one zagrożone w swoim naturalnym środowisku.

Opis Agapornis personatus

Dziki typ Agapornis personatus ma około 15 centymetrów długości i ma czarną jak smoła głowę oraz żółtą opaskę na klatce piersiowej i szyi. Dziób jest ciemnoczerwony. Wokół brązowych oczu widać typowy biały pierścień. Dominującym kolorem korpusu jest zielony, pokrywy skrzydłowe są o ton ciemniejsze niż reszta ciała. Zagięcie skrzydła ma żółtą krawędź, zad jest fiołkoworóżowy (delikatny fiolet zmieszany z żółtym). Lotki pierwszorzędowe mają zieloną chorągiewkę zewnętrzną i czarną chorągiewkę wewnętrzną. Pióra ogonowe są głównie zielone z nieco jaśniejszym końcem. Sterówki mają pośrodku pomarańczowo-żółto-czarny wzór. Nogi są szare, a pazury ciemnoszare.

agapornis personatus

Wizualnie nie ma różnicy między samcem a samicą.

 

Agapornis personatus w hodowli.

Agapornis personatus jest dość łatwym do rozmnażania ptakiem. Podobnie jak w przypadku innych gatunków nierozłączek, wykorzystuje gałęzie do budowy gniazda. Samica w ciągu kilku dni buduje kuliste gniazdo. Białe jaja składane są co drugi dzień, a młode wykluwają się zwykle po 23-24 dniach. Czarnogłówki są dobrymi rodzicami i mogą być również wykorzystywane jako rodzice zastępczy.

Podobnie jak w przypadku wszystkich nierozłączek, ważne jest, aby Agapornis personatus miał czystą wodę do kąpieli w okresie lęgowym. Kiedy ptaki budują swoje gniazdo, przeciągają prawie cały materiał gniazdowy przez wodę w kąpieliskach, przyczyna tego nie jest znana. Dlatego woda musi być regularnie wymieniana.

Wzorce wystawowe wymagają całkowicie żółtej piersi bez czerwonego odcienia. Każdy, kto hoduje zielone Agapornis personatus, może zaświadczyć, że wyhodowanie odpowiedniego zielonego osobnika bez czerwonego odcienia na żółtej piersi nie jest tak łatwe, jak mogłoby się wydawać, ponieważ nawet na wolności nie wszystkie Agapornis personatus mają całkowicie żółtą klatkę piersiową. Ważnym aspektem jest wybór ptaków rodzicielskich. Jest możliwe, że piękna para nadal będzie wydawać młode z dużą ilością czerwieni na klatce piersiowej ale wyniki hodowlane mogą być lepsze, jeśli zaczniemy od pary z najmniejszą ilością czerwonego odcienia na klatce piersiowej.

Poprzez selekcję można wyeliminować czerwoną psittacine (czerwony barwnik) na piersi. Ale nie należy przesadzać, ponieważ czerwona psittacina musi być obecna w piórach maski Agapornis personatus i jeśli zostanie ona wyeliminowana za bardzo, zniknie również (niewidoczna gołym okiem) psittacina pod maską. Jeśli tak się stanie, ptak straci swój typowy czarny kolor głowy i uzyskamy raczej matowy czarny. Rzeczywisty kolor ptaka można zobaczyć dopiero po pełnym roku. Ptaki z przyzwoitym kolorem w gnieździe mogą później wybarwić się na czerwono na klatce piersiowej, a ptaki z czerwonym upierzeniem w młodości mogą czasem wypierzyć się na piękne okazy bez czerwonego odcienia.

Mutacje u Agapornis personatus:

blue1 autosomal recessive
blue2 autosomal recessive 
dark factor autosomal incomplete dominant 
violet autosomal incomplete dominant 
misty autosomal incomplete dominant 
dominant edged autosomal incomplete dominant 
opaline sex-linked recessive 
NSL ino autosomal recessive 
pastel autosomal recessive 
dec - dark eyed clear autosomal recessive 
bronze fallow autosomal recessive 
pale fallow autosomal recessive 
dun fallow autosomal recessive 
dilute autosomal recessive 
recessive pied autosomal recessive 
dominant pied autosomal dominant 
slaty autosomal dominant 
euwing autosomal dominant 
* mottle * autosomal multi factorial 

 

Opracowano na podstawie książki : "Lovebirds Compendium" - 2016 - Dirk Van den Abeele