www@toruande.org.pl
nie wiem czy podać :-)

Jest to przegląd mutacji z krótkimi opisami.

Nazwy mutacji są linkami do bardziej szczegółowych opisów (prace w trakcie więc jeszcze nie wszystkie mutacje mają szczegółowy opis).

MUTACJE EUMELANINY


Ino

Czynnik ino redukuje zupełnie widzialną eumelaninę.

Zarówno w upierzeniu jak i nogach, palcach i pazurach. Czynnik ino powoduje, że z ptaka zielonego uzyskujemy czysto żółtego, nogi są różowe, a oczy czerwone – typowe dla tej mutacji. Zad jest biały. Ponieważ psittacina nie zmienia się w wyniku tej mutacji, maska pozostaje czerwona. U nierozłączki czerwonoczelnej mutacja ino jest związana z płcią i odnosimy się do niej jako SLino. Kombinacje z innymi mutacjami: orange face ino, pale headed ino, turkusowa albino, akwamarynowa albino.


Pallid

U tej mutacji następuje 60% redukcja widocznej eumelaniny, w wyniku czego otrzymujemy żółtego ptaka z zieloną mgiełką na całym ciele. Lotki są jasno szare. Zad jest częściowo zmieniony. Nogi palce i pazury są różowe. Maska pozostaje niezmieniona. Podstawowy typ to pallid green. Te ptaki mają czerwone oczy po wykluciu, po 1-8 dni ciemnieją do koloru ciemno brązowego. Mutacja powstała w Australii, stąd została nazwana Australijską cynamonową. U tej mutacji dziedziczenie sprzężone jest z płcią, tak samo jak u cynamonowej i ino, allel mutacji pallid umiejscowiony jest w tym samym miejscu na chromosomie co SLino. To oznacza, że mamy do czynienia z allelem wielokrotnym, mówiąc wprost jest to inna mutacja ino wykazująca słabsze skutki (barwne) niż ino. Jeśli wyhodujemy kombinację mutacji pallid i ino (a tylko męski potomek może mieć taką kombinację) otrzymamy ptaka koloru pomiędzy pallid i ino, a nie naturalnej barwy. To oznacza, że pallid jest allelem ino i nazywamy takiego samca pallidinos. Samice nigdy nie będą pallidinos, ponieważ one nie będą nigdy szpaltami na mutację sprzężoną z płcią. Kiedy kojarzymy samca pallidinos z zieloną samicą możemy spodziewać się samic mutacji pallid i ino oraz samców zielonych/ino i zielonych/pallid. Fakt ten może powodować zamieszanie u początkującego hodowcy. Zauważ, że pallidinos wygląda jak zbyt jasny pallid i nie jest ceniony na wystawach. Do niedawna używano nazwy isabel dla tej mutacji, jednak okazała się ona niewłaściwa dla tego gatunku. Nazwa isabel funkcjonuje w nazewnictwie kanarków dla kombinacji, mutacji sprzężonych z płcią, brązowej (cinamon) i agatowej (pallid). Agat u kanarków jest odpowiednikiem mutacji pallid u roseicollis. Powinniśmy unikać osobnych nazw na kombinację mutacji, ale jest jeden wyjątek - lacewing u falistych. Chociaż wiemy, że jest to kombinacja mutacji cynamonowej i ino, można zgodzić się na osobną nazwę lacewing ze względu na fenotyp mutacji u tego gatunku papug.


Cynamonowa

Jest to także mutacja eumelaniny, lecz nie mutacja, która zmniejsza jej ilość. Ta mutacja zmienia kolor eumelaniny z czarnej na brązową. Czarna eumelanina wchłania prawie całe światło widzialne, brązowa eumelanina odbija więcej światła co daje kolor brązowy. Skutkiem tej mutacji jest brązowawo-zielony ptak z brązowymi lotkami i różowymi nogami oraz palcami. Maska pozostaje niezmieniona, ponieważ mutacja nie oddziaływuje na psittacinę. Typowe dla tej mutacji jest to, że młode w chwili wyklucia mają czerwone oczy. Oczy po około 8 dniach ciemnieją do koloru ciemno brązowego. Jest to mutacja recesywna sprzężona z płcią. Podstawowym typem jest cynamonowy zielony. Przykłady kombinacji: cynamonowy ciemna zieleń, cynamonowy DD zielony, cynamonowy turkusowy, cynamonowy D turkusowy, cynamonowy akwamarynowi, cynamonowy DD akwamarynowi.


Bronze fallow

W tej mutacji również następuje zmiana koloru eumelaniny. Zamiast brązowej mamy szaro-brązową eumelaninę. Można to zaobserwować szczególnie na lotkach. W porównaniu do cynamonowej ma nieco jaśniejszy odcień spowodowany mniejszym rozmiarem ziaren eumelaniny wytworzonych w wyniku tej mutacji. Eumelanina jest prawie nieobecna w nogach, palcach i oczach, dlatego ptaki mają różowe nogi i czerwone oczy. Zad ma matowo niebieski kolor. Psittacina pozostaje niezmieniona, stąd również nie zmienia się kolor maski. Na pierwszy rzut oka ptaka tego można pomylić z cynamonowym, jednak jasne czerwone oczy i bledszy tył głowy wskazuja na typową mutacje fallow. Jest to mutacja recesywna. Pierwszy fallow roseicolis urodził się w RFN w hodowli Bodo Ochs’a. Stąd nazywano tę mutację czerwonoczelnych West German fallow. Ten typ fallow mógłby być allelem NSLino - jednak należałoby to sprawdzić poprzez kojarzenie par. Podstawowy typ to jasnozielony bronze fallow. Możliwe kombinacje z ciemnymi faktorami (D lub DD), orange face, akwamarynowym, ciemnymi faktorami i akwamarynowym.


Pale fallow

Prawie taki sam ptak jak bronze fallow, ale są pewne różnice. Ilość szarobrązowej eumelaniny jest mniejsza niż u mutacji bronze fallow, co w rezultacie daje bledszy kolor mutacji pale fallow. Ptak jest koloru oliwkowo żółtego z matowym niebieskim zadem i rubinowo czerwonymi oczami. Nie tylko jasno czerwone oczy są charakterystyczne dla tego typu fallow, ale też zielonkawy cień w dolnej części brzucha. Nogi, palce i pazury są różowe. Mutacja pale fallow ma charakter recesywny. Ten typ fallow zrodził się w NRD, co tłumaczy jego nazwę East German fallow. Podstawowy typ to zielony pale fallow. Możliwe kombinacje z ciemnymi faktorami, orange face, akwamarynowym i turkusowym


MUTACJE ZWIĄZANE Z ZMIANĄ DYSTRYBUCJI EUMELANINY

Edged dilute

Pierwszy edged dilute pojawił się w USA. Stąd wzięła się jego pierwotna nazwa American golden cherry, która była pochodną nazwy American cherry headed (angielska nazwa: cherry headed). Obecnie używamy nazwy zielony edged diluted (podstawowy typ). Edged dilute jest mutacją związaną z rozmieszczeniem eumelaniny. U tej mutacji obserwujemy typowy efekt "oblamowania" na pokrywach skrzydeł. Ten efekt spowodowany jest normalną dystrybucją eumelaniny tylko na krawędziach piór i znikomym rozmieszczeniu eumelaniny w pozostałych częściach pióra. Redukcja eumelaniny w uboższych w eumelaninę obszarach wynosi około 60%, co daje jasnozielono-żółte obszary piór. Zewnętrzna krawędź pióra zawiera dużo więcej eumelaniny, dlatego jest ciemniejsza powodując utworzenie obwódki wokół pióra. Ten sam efekt można zaobserwować na lotkach. Redukcja eumelaniny w innych częściach upierzenia jest jednakowo rozmieszczona i wynosi 50%, co jest równoważne mutacji pastelowej. Tylko pokrywy skrzydeł i lotki wykazują efekt "oblamowania". Zad tych ptaków jest wybielony. Nogi i pazury są jasno szare. Nazwa mutacji wynika z pastelowego koloru ciała i oblamówki (edged) na pokrywach skrzydeł. Edged dilute ma charakter recesywny. Poprzez dodanie jednego lub dwóch ciemnych faktorów otrzymujemy odpowiednio edged dilute ciemna zieleń lub edged dilute oliwkowy. Ta mutacja może wchodzić w kombinację z kilkoma mutacjami psittacyny takimi jak orange face (orange face edged dilute) lub pale headed (pale headed edged dilute). W kombinacji z turkusowym i akwamarynowym otrzymujemy odpowiednio edged dilute turkusowy i edged dilute akwamarynowy. W przeszłości na opisanie tej mutacji stosowano błędną nazwę American silver cherry, a nawet silver. Pod względem komercyjnym jest to dobra nazwa, ale nic nie mówi o genotypie czy fenotypie tych ptaków. Dlatego też nie należy jej stosować.


Dilute

W przypadku tej mutacji eumelanina zredukowana jest prawie o 80-90% w całym upierzeniu. W rezultacie otrzymujemy zupełnie żółtego ptaka. Pierwszy roseicollis dilute urodził się w Japonii. Dlatego nazwano tą mutację Japanese cherry albo Japanese golden cherry. U czerwonoczelnych mutacji dilute możemy zaobserwować jaśniejszy zad. Promienie piór zadu u roseicollis pozbawione są promyków w końcówce pióra na długości 3 mm. Promyki pozostałej części piór zadu zawierają 50% eumelaminy w stosunku do ptaka naturalnego. To wyjaśnia raczej ciemny niebieski kolor zadu u naturalnych czerwonoczelnych. Jeżeli redukcja wynosi 90%, jak u mutacji dilute, kolor będzie bladoniebieski. Zmniejszona zawartość eumelaniny powoduje mniejszą absorbcję światła widzialnego i w konsekwencji otrzymujemy jaśniejsze niebieskie ubarwienie. Maska roseicollis, jak pisałem wcześniej, składa się z piór typu ‘pride’ (prawdopodobnie chodzi o te bez promyków), jednak mutacja dilute nie oddziaływuje na ten obszar, tak więc czerwony kolor maski pozostaje bez zmian. Nogi i palce są barwy takiej jak lotki, czyli jasno szare. Dilute jest mutacją recesywną. Możliwe kombinacje z ciemnymi faktorami, orange face, turkusową i akwamarynową.


Dominujący szek

Szek: częściowa redukcja eumelaniny, nierówno rozłożona na kilku obszarach całego upierzenia. Tak najlepiej można opisać tą mutację. Skutkiem mutacji jest ptak z pozbawionymi pigmentu łatami. Pierwszy dominujący szek pojawił się u nierozłączek czerwonoczelnych, wyhodowany został w USA. Pierwsze wzmianki pojawiły się w latach trzydziestych, jednak nie wcześniej jak w sześćdziesiątych został opublikowany szczegółowy opis. Ten typ szeka może mieć od kilku łatek do prawie zupełnej utraty eumelaniny. Maska jest mniejsza u tej mutacji. Chociaż ptaki dziedziczą w sposób dominujący, ciężko stwierdzić czy są oczywiste różnice pomiędzy ptakami SF, a DF, czy też nie. Podstawowy typ to szek zielony.


Recesywny szek

Recesywny szek powstał w Australii, był to prawie kompletnie żółty ptak. Możemy stwierdzić, że ten typ szeka ma w 95% zredukowaną eumelaninę. Kolor lotek, nóg, palcy i pazurów może przybierać barwę od szarej do zupełnie rozcieńczonej. W większości przypadków kolor zadu jest całkowicie zmieniony przez mutację, czasami można zaobserwować jasno zielony odcień. Pomimo faktu, iż mutacja szeka związana jest pośrednio z dystrybucją eumelaniny, możemy także zaobserwować mniejszą maskę u tego typu szeka. Ptaki rozszczepione można rozpoznać w większości przypadków na podstawie łat na wewnętrznej części uda.


Ciemnooka czysta (DEC)

Tak jak u falistych jesteśmy wstanie wyhodować zupełnie żółtego ptaka z kombinacji dominującego i recesywnego szeka. Z punku widzenia genotypu ptaki te są faktycznie Df dominującym recesywnym szekiem (formuła Pi/Pi s/s ). Jeżeli skojarzymy takiego ptaka z naturalnym typem całe potomstwo będzie SF dominującym szekiem szpaltem na recesywnego szeka.


MUTACJE PSITTACINY

Mutacja akwamarynowa

U ptaków mutacji akwamarynowej żółta psittacina jest zredukowana do około 50%. To oznacza, że kolor żółty w korze upierzenia nie jest tak żółty jak u ptaków żyjących na wolności. Jeżeli rozcieńczamy o 50% żółtą farbę uzyskamy jaśniejszy kolor żółty. Promienie światła niebieskiego wzbudzone w strefie gąbczastej przechodząc przez "filtr" światła żółtego dają kolor, który nie jest ani zielony ani niebieski, a pomiędzy niebieskim i zielonym. Oprócz redukcji żółtej psittaciny w upierzeniu, również czerwona psittacina maski ulega redukcji. Czerwony staje się o 50% bledszy. Dlatego ptaki akwamarynowe mają typową różową maskę. Nogi palce i pazurki pozostają niezmienione. Za ubarwienie nóg i palców odpowiedzialna jest jedynie eumelanina. Jest to mutacja recesywna. Z tą mutacją można krzyżować co drugą mutację: cynamonową, pallid, edged, dilute i fallow. Kombinacja z mutacją orange face da ptaka akwamarynowego z żółtawą maską. Ta kombinacja nie jest przedstawiana na wystawach, ponieważ nie jest ani pożądana ani akceptowana. Kombinacja z ciemnym faktorem jest możliwa, mówi się o takich ptakach akwamarynowe (podstawowy typ), ciemne akwamarynowe (jeden ciemny faktor) i podwójnie ciemne akwamarynowe (dwa ciemne faktory).


Mutacja turkusowa

U mutacji turkusowej mamy do czynienia z 80%, a czasami nawet 90% redukcją psittaciny w całym upierzeniu. Psitacina zawarta w korze staje się bardzo jasno żółta i przez działanie niebieskich promieni światła w połączeniu z jasno żółtą psittaciną możemy obserwować ptaka, który jest znacznie bardziej niebieski niż akwamarynowy. Z wyjątkiem piór skrzydeł jest wciąż widoczny zielony odcień, nawet zielone łaty są widoczne w upierzeniu, ponieważ redukcja psittaciny w tych miejscach wynosi tylko 50 – 60%. Psitacina wciąż obecna powoduje, że piórka skrzydeł są bardziej turkusowego koloru, w odróżnieniu od prawie niebieskiego ciała. Czerwona psittacina zawarta w masce zostaje zredukowana o 90%, co powoduje, że maska jest prawie biała. Jednak, jeżeli dobrze się przypatrzymy, to wciąż możemy zauważyć lekko różowy odcień na przedzie głowy. Dzieje się tak, ponieważ w tym miejscu nadal znajduje się 10-15% czerwonej psitaciny. Całkowicie białą maskę możemy osiągnąć pozbywając się całkowicie psitaciny, jak u czysto rasowego niebieskiego ptaka (patrz niebieski Fiszer). Z tego powodu tą mutację niegdyś nazywano "białą twarzą", a obecnie przemianowano na turkusową. Z tą mutacją barwną można łączyć prawie co drugą mutację z serii niebieskiej (z wyjątkiem orange face). Kombinacja z ciemnym faktorem (jeden lub dwa faktory) daje odpowiednio ptaka ciemno turkusowego lub podwójnie ciemno turkusowego. Jest to także mutacja recesywna.


AkwamarynowoTurkusowa

Powiedzmy otwarcie, że to nie jest oddzielna mutacja, ale kombinacja mutacji. Turkusowa i akwamarynowa obie są allelami umiejscowionymi w tym samym miejscu w parze chromosomów bl-locus. Innymi słowy są allelami wielokrotnymi. Jeśli będziemy łączyć ptaki turkusowe z akwamarynowymi, nie otrzymamy ptaka zielonego szpalta na turkusowego i akwamarynowego, lecz zielonego ptaka z jabłkowo zielonym fenotypem. Kolor gdzieś pośrodku zielonego i turkusu, jednakże te ptaki mają bledszą maskę. Genotyp tego ptaka to akwamarynowy/turkusowy. Niestety nazwano tą mutację jabłkowa zieleń. Nazwa ta wprowadza zamieszanie, ponieważ niepotrzebnie wprowadzamy osobną nazwę dla kombinacji dwóch mutacji. Z tego powodu wielu ludzi myśli, że jest osobna mutacja i nie jest to przypadek. Należy unikać oddzielnych nazw na połączenia mutacji. Biorąc pod uwagę reguły międzynarodowej nomenklatury nazwa tej mutacji brzmi Akwamarynowo-Turkusowa (nazwa sama w sobie wskazuje kombinację mutacji, duże litery wskazują początek nazwy mutacji: akwamarynowej i turkusowej ). Ptak Akwamarynowo-Turkusowy nie jest obiektem zainteresowań Belgijskiego Stowarzyszenia hodowców nierozłączek, jednakże jest to doskonały ptak do hodowli mutacji akwamarynowej i turkusowej.


Pomarańczowa twarz

Ten typ powstał w USA w latach osiemdziesiątych. U tej mutacji psittacina w masce i kropkach na ogonie nie jest czerwona ale pomarańczowa i tym różni się od dzikiego typu. Pomarańczowa twarz jest mutacją recesywną.


Pale headed

Powstała w Holandii. U tej mutacji psittacina w masce i kropkach ogona jest jasno pomarańczowo-różowa. Pale head ma charakter dominujący. Ptaki jednofaktorowe wykazują słabszy efekt niż dwufaktorowe . Ptaki DF są odpowiedniejsze na wystawy. Ogólnie kolor krawędzi ciała jaśniejszy niż u akwamarynowej. Pozostałe części są takie same jak u ptaka barwy naturalnej.


MUTACJE ZWIĄZANE Z ZMIANĄ DYSTRYBUCJI EUMELANINY I PSITTACINY

Opalowa

Powstała w USA w 1997. Od pary; 1.0 zielony/ino, akwamarynowy x 0.1 ciemnozielona/akwamarynowe; otrzymano pierwszego ptaka opalowego. Najbardziej niezwykłą cechą jest fakt, że czerwona psittacina maski rozciąga się na tył głowy. Generalnie kolor ciała jest nieco matowo zielony, zad jest prawie zupełnie zielony, a czarne i niebieski kropki na ogonie zniknęły, tak więc czerwony kolor przeważa na tym obszarze. Opal jest mutacją sprzężoną z płcią.


MUTACJE ZWIĄZANE ZE ZMIANĄ STRUKTURY PIÓRA

Faktor ciemny (Dark factor)

Ten czynnik powoduje zmianę szerokości strefy gąbczastej. W wyniku interferencji światła w tej strefie otrzymujemy innej barwy kolor niebieski. Następuje absorbcja jasnego niebieskiego. W rezultacie otrzymujemy ciemniejszy kolor ptaka. Ciemny faktor ma charakter kodominujący (w połowie dominujący). To oznacza, że kolor ptaka SF będzie pomiędzy barwą ptaka zielonego i ptaka z podwójnym ciemnym faktorem. Zielony ptak z jednym faktorem ciemnym będzie ciemnozielony (D zielony), z dwoma ciemnymi czynnikami będzie oliwkowy (DD zielony).

Więcej o mutacji dark factor


Faktor fioletowy

Ten czynnik wpływa na strukturę strefy gąbczastej. W wyniku zmiany struktury następuje interferencja światła nie na niebieskie, a na fioletowe. Faktor fioletowy dziedziczy w sposób dominujący i może zostać wytworzony w prawie każdej innej mutacji. Jednakże najlepiej jest widoczny u ptaków pochodzących z serii niebieskiej z jednym ciemnym faktorem, albo od akwamarynowej serii mającej jeden ciemny faktor. Połączenia z innymi faktorami należy unikać.


MUTACJE POWSTAŁE W WYNKU PROCESU CROSSING-OVER

Cinnamon-ino

Mutacja powstała w wyniku zjawiska crossing-over pomiędzy cynamonowym, a ino. Seria zielona ma kolor żółty z czerwoną maską i oczami. Można by pomyśleć, że mamy do czynienia z ptakiem pale fallow. Jednak brakuje mu zielonego zabarwienia dolnej części brzucha, oczy są zbyt ciemne oraz dziedziczenie ma inny charakter. Fallow jest autosomalny recesywny, a cinnamon-ino recesywny sprzężony z płcią. Szansa na zjawisko crossing-over pomiędzy cynamonowym i ino wynosi 3%.
Ten fenotyp został po raz pierwszy opisany u papużek falistych. U tego gatunku jest to żółty ptak z jasno brązowymi znaczeniami na skrzydłach wyglądającymi jak wzór ozdobnej serwetki koronkowej. Dopiero później Cyryl Rogers nadał im nazwę lacewing.
Kiedy powstał pierwszy lacewing nikt nie zdawał sobie sprawy, że wynikało to ze zjawiska crossing-over. Fenotyp u falistych jest unikalny w porównaniu z innymi papugami i dlatego można usprawiedliwić stosowanie nazwy lacewing, o ile pamiętamy, że jest to faktycznie mutacja cinnamon-ino.
Dla wielu początkujących hodowców stanowi to problem – myślą, że jest to samodzielna mutacja. Dlatego należy być świadomym, że żadna specjalna nazwa nie musi być stosowana dla mutacji powstałej w wyniku zjawiska crossing-over. Wystarczy zapisać to jako dwie mutacje połączone łącznikiem. Zasadę tą łatwo zapamiętać, ponieważ pisownia jest taka sama jak w słowie crossing-over. W wyniku zjawiska crossing-over (crossing over - zjawisko zachodzące podczas I podziału mejotycznego polegające na wymianie chromatyd chromosomów homologicznych. Stwarza możliwość rekombinacji cech) obie mutacje usytuowane są na tym samym chromosomie.

 

Artykuł (tłumaczenie) cytuję za:  http://aviornis.com.pl - niestety oryginalne źródło już nie istnieje w sieci.