www@toruande.org.pl
nie wiem czy podać :-)

We wpisie o mutacji blue  można przeczytać, że całkowita (100%) redukcja kolorowej psittaciny w piórach skutkuje niebieskimi ptakami. Ale jeśli przyjrzymy się uważnie, zobaczymy, że u różnych gatunków papug, a więc także u nierozłączek, kolory ptaków „niebieskich” są dość zróżnicowane i że istnieją również mutacje, które nie dają czystego niebieskiego koloru, ale kolor wahający się gdzieś pomiędzy zielonym a niebieskim.

Te mutacje nazywane są mutacjami parblue (partial blue - częściowo niebieskie).  Autor książki, Dirk Van den Abeele woli opisywać te fenotypy jako mutacje PPR. PPR jest skrótem od „Partial Psittacine Reduction”.

Oto jego wyjaśnienie dlaczego.
Parblue może być stosowany tylko w przypadku fenotypów ptaków z piórami typu strukturalnego, w których niebieski kolor częściowo zanika. Eliminuje to gatunki papug, takie jak np. nimfy, ponieważ ich pióra są ogólnego typu i nie mogą wytwarzać niebieskiego koloru. Ptaki te mogą jednak również stracić część obecnej psittaciny i byłoby dość nielogiczne używanie w tym celu terminu „parblue”. Ponieważ PPR oznacza częściową redukcję psittaciny, może być stosowany do wszystkich rodzajów piór. Drugim argumentem jest to, że fenotypy PPR nie tylko wpływają na niebieski kolor strukturalny. Niektóre mutacje PPR selektywnie zmieniają niektóre obszary upierzenia lub typy psittaciny. Na przykład mutacje orange face ​​i pale headed nie mają nic wspólnego z niebieskim, ale nadal mogą być skatalogowane w ramach PPR, czego zdecydowanie nie można zrobić za pomocą terminu "parblue".

 

Aqua

Mutacja ta powoduje częściową redukcję barwnej psittaciny obecnej w - co ważne - całym upierzeniu. Daje to kolor, który w języku niderlandzkim nazywano „appelblauw zeegroen” (jabłkowo-niebieski morski-zielony) lub który w najgorszym przypadku był uważany za prawdziwy niebieski. Dla większości hodowców te mutacje i ich dziedziczenie były trudne do zrozumienia, więc te typy były zwykle uważane za kolor niebieski „do dalszego rozwoju”.

Przy obecnym stanie wiedzy genetycznej jest zrozumiałe, że są to pełnoprawne mutacje. Podobnie jak w przypadku mutacji eumelaniny, mutacje psittaciny również mają różne typy redukcji. Kolory sytuują się gdzieś pomiędzy zielonym a niebieskim. Zwykle czerwone, pomarańczowe lub żółte obszary piór stają się ciemniejsze, a ich kolor waha się od prawie białego (zwykle opisywanego przez hodowców jako kolor kremowy) do różowego.

W przeciwieństwie do niebieskich ptaków, u których kolorowa psittacina całkowicie zniknęła, mutacja aqua nadal ma trochę kolorowej psittaciny. Czerwony i żółty pigment zmniejszony o połowę. Ważne jest, aby w tej mutacji nastąpiło równomierne zmniejszenie obecnej psittaciny. Zarówno w masce, jak i piórach ciała redukcja wynosi około 50%. W rezultacie powstają ptaki, które nie są zielone ani niebieskie, ale ich kolor jest gdzieś pomiędzy. Obszary piór, które są czerwone, stają się jasnoróżowe, a żółte obszary piór stają się jasnożółte. W przeciwieństwie do niektórych mutacji eumelaniny ta mutacja nigdy nie wpłynie na kolor oczu, nóg czy pazurów.

Istnieje wiele nieporozumień dotyczących nazwy tej mutacji i na całym świecie używa się wielu różnorodnych nazw. Czasami używano nazwy pastel blue, ale ponieważ słowo „pastel” było już używane dla mutacji eumelaniny, tej nazwy nie można było użyć. Aqua jest mutacją psittaciny, a nie mutacją eumelaniny. Inni opisywali ten typ jako morski, co jest tłumaczeniem francuskiego „bleu de mer”. Inne używane nazwy to „kość słoniowa” lub „niebieski holenderski”. W najgorszym przypadku ptaki te były opisywane jako niebieskie, co jest całkowicie błędne ze względu na obecność kolorowej psittaciny w upierzeniu. W Belgii i Holandii używano nazwy morski zielony i morski, ale ostatecznie wybrano międzynarodową nazwę „aqua”, która jest skrótem od akwamaryny. Akwamaryn odnosi się do typowego zielono-niebieskiego koloru, który można znaleźć również w minerale akwamaryn.

Mutacja aqua występuje obecnie u nierozłączek Agapornis roseicollis, a czasami u Agapornis fischeri, Agapornis personatus i Agapornis lilianae, ale nadal nie jest pewne, czy możemy już powiedzieć, że jest to mutacja dla tych trzech ostatnich gatunków.

 

Aqua u Agapornis roseicollis

Pierwsze doniesienia o aqua Agapornis roseicollis pochodzą z Holandii. Mówi się, że pierwsze ptaki aqua urodziły się w 1963 roku. Mutacja, która występuje w genie, który koduje pigment psittacine, pozwala na produkcję połowy normalnej ilości pigmentu, a to prowadzi do widocznego koloru aqua.

Daje to kolor gdzieś pomiędzy zielonym a niebieskim, który jest zwykle opisywany jako morski. Nie tylko zmniejsza się żółta psittacina w upierzeniu, ale także czerwona psittacina w masce. W ten sposób czerwień stanie się jaśniejsza o połowę, dzięki czemu aqua Agapornis roseicollis uzyskuje swój typowy pomarańczowo-różowy kolor maski. Mutacja psittaciny nie ma wpływu na kolor nóg, oczu i pazurów.

Kiedy połączymy takiego aqua z dark factor, kolor zmienia się bardziej i będzie wyglądał na bardziej niebieski. Niektórzy hodowcy czasem myślą (mają nadzieję), że mają do czynienia z inną mutacją niż aqua. Niektórzy nawet nazywają tą kombinację (aqua + dark factor) szmaragdem. Trzymajmy się zawartych umów i po prostu używamjmy D aqua. Jeśli obecne są dwa dark factor, otrzymujemy szaro-zielonkawy fenotyp i używamy terminu DD aqua. Kolor kupra tych ptaków jest szary.

 

Aqua u Agapornis fischeri, Agapornis personatus i Agapornis lilianae.

W 1990 roku zgłoszono pierwsze „aqua” Agapornis fischeri. Ptaki miały morski kolor i matową pomarańczową maskę. Było oczywiste, że te ptaki miały redukcję psittaciny i że opis aqua był poprawny. Około pięć lat później pojawiły się Agapornis personatus, które spełniały wszystkie wymagania mutacji aqua (morskie pióra ciała, jasnożółte pióra na klatce piersiowej). Hodowcy, którzy myśleli, że mają do czynienia z nową mutacją, pomylili się, ponieważ albo ptaki po pewnym czasie padły, albo wróciły do ​​normalnego zielonego koloru. Żaden z ptaków nie zachował tego koloru aqua po okresie młodzieńczego pierzenia.

Autor wyhodował dwa „aqua” Agapornis fischeri z pary zielony x zielony. Te ptaki po pewnym czasie również zmieniły kolor na zielony. Próbne łączenie w pary z tymi młodymi dało tylko zielone młode. Kolor aqua nie powrócił ani razu. Wessel van der Veen w Belgii wyhodował kiedyś „aqua” Agapornis lilianae z importowanych dzikich ptaków. Ten ptak również powrócił do normalnego zielonego koloru po okresie pierzenia. Wielu hodowców w Europie próbowało zachować kolor, ale jak dotąd (2016r) nikomu się to nie udało. To utwierdza w przekonaniu, że jest to modyfikacja, a nie mutacja. Oczywiście nie oznacza to, że ta mutacja aqua nie jest możliwa u tych gatunków.

 

Dziedziczenie

Ta mutacja jest dziedziczona autosomalnie recesywnie.

 

Połączenie aqua i blue

Żeby było jasne: mamy tylko jedną udowodnioną mutację aqua - u Agapornis roseicollis, a w tym gatunku tak naprawdę nie ma prawdziwej mutacji niebieskiej. Prawdziwego niebieskiego ptaka można znaleźć wśród grupy z białą obwódką oka (A. fischeri, A. nigrigenis, A. personatus i A. lilianae), ale nadal nie ma udowodnionej mutacji aqua.
Zarówno aqua, jak i blue dziedziczone są autosomalnie recesywnie w porównaniu z typem dzikim i obie mutacje są wzajemnymi allelami.

Kombinacja koloru niebieskiego lub aqua z zielonym daje w wyniku kolor zielony/aqua lub zielony/niebieski. Na razie jasne. Sprawy stają się bardziej skomplikowane, gdy sparujemy aqua z niebieskim ptakiem, ponieważ da to kolor pośredni. To dowodzi, że aqua i blue są genetycznie allelami tego samego genu. Innymi słowy są to wszystkie mutacje/wariacje tego samego locus bl lub alleli genu, który jest również odpowiedzialny za czystą niebieską mutację.

Kombinacja aqua i blue jest zapisana jako AquaBlue i nie ma osobnej nazwy. Wynika to z umowy międzynarodowej, która stanowi, że kombinacja alleli jest wskazywana przez łączenie nazw zmutowanych alleli. Aby uniknąć postrzegania tego jako jednej mutacji kolorystycznej i aby podkreślić, które odrębne allele są zaangażowane w ten typ, używamy dużej litery dla pierwszej litery nazw obu alleli. Tak więc w przypadku AquaBlue od razu widzimy, że jest to połączenie niebieskiego i aqua, a dzięki typowemu użyciu wielkich liter wiemy, że są to allele wzajemne. Powinno się wpisać najpierw w kombinacji nazwę allelu, który jest najmniej zmutowany, tj. najbliższy typowi dzikiemu, w tym przypadku aqua (aqua jest nadal w 50% zielony, niebieski jest zmutowany w 100%).

 

 

Opracowano na podstawie książki : "Lovebirds Compendium" - 2016 - Dirk Van den Abeele